Kur flasim për pjekjen, zakonisht mendojmë për rezultatin final: biskotat krokante, muffins të fryrë, keku me çokollatë të butë. Por e vërteta është se kënaqësia e vërtetë e gatimit fillon shumë më herët, që në momentin kur marrim në dorë përbërësit dhe ndezim furrën.
Pjekja është akt krijimi, lidhjeje dhe kontrolli. Ka diçka qetësuese tek rregulli që ajo kërkon: matja me kujdes, përzierja, transformimi i disa përbërësve të thjeshtë në diçka të mrekullueshme. Edhe kur jeta nuk është gjithmonë e rregullt, te recetat gjejmë një siguri të vogël: ndiq hapat dhe gjithçka duhet të dalë mirë. Është si terapi, por me dhuratë në fund.
Shefja e njohur Joanne Chang, bashkëpronare e Flour Bakery në Boston, e përmbledh bukur këtë magji: “Pjekja është mënyra ime më e mirë për t’u lidhur me botën. Bëj diçka të mrekullueshme, e ndaj me të tjerët dhe shoh gëzimin që u sjell.”
Sipas saj, çdo ëmbëlsirë është një mënyrë për ta bërë botën “pak më të ëmbël”.
Ngrohtësi, aromë dhe… terapi
Kur jashtë bën ftohtë, ka diçka shumë të këndshme tek një kuzhinë e ngrohtë dhe aroma e diçkaje që piqet. Por pjekja nuk është vetëm rehati; është edhe një mënyrë për të shfryrë emocionet e forta.
Shkrimtarja Tangerine Jones e bëri të famshëm termin “rage baking”, duke e përdorur pjekjen si mënyrë për të çliruar zemërimin ndaj padrejtësive të botës.
Një proces që ngacmon mendjen dhe shqisat
Hannah Skobe, studente e doktoraturës në astrofizikë, e adhuron kimikën e pjekjes:
– si sillet gjalpi në temperatura të ndryshme,
– pse të bardhat e vezës prishen kur rrihen tepër,
– si ndryshojnë teksturat sipas teknikave.
Ajo thotë se pjekja i sjell kthjellim mendor dhe është një shkëputje e nevojshme nga puna kërkimore.
Edhe shefi i famshëm Ron Ben-Israel, i njohur për tortat madhështore të dasmave, thotë se si fëmijë e magjepste procesi i shndërrimit të përbërësve, sidomos kur të bardhat e vezës ktheheshin në krem të bardhë.
Pjekja, kujtesë dhe ritëm jete
Shumë njerëz gatuajnë për nostalgji:
– recetat e prindërve,
– ëmbëlsirat e hallës së preferuar,
– biskotat që dekoronin kur ishin fëmijë.
Të tjerë e përdorin pjekjen për të shënuar kohën: një byrek krokant pas një dite mbledhjeje mollësh, bukë tradicionale për festat, torta e ditëlindjes që “duhet” bërë çdo vit.
Për Alex George, autore e blogut Lily P Crumbs, pjekja është një akt i prekshëm në një botë plot imazhe. Thyerja e vezëve, zbutja e gjalpit, ngjeshja e brumit, janë momente plot kënaqësi shqisore.
Ajo gjen frymëzim kudo: një supë qepësh që e shijoi në Francë e shtyu të krijonte biskota me qepë të karamelizuara dhe gjalpë me aromë supë qepësh.
Pjekja lidh njerëzit
Një tortë mund të jetë një përqafim në formë ushqimi: “Më mungove.” “Mendova se të duhej diçka e ëmbël.”
Skobe tregon se bëri një tortë bananesh me krem djathi për kolegët dhe gëzimi i tyre e mbushi me lumturi. “Jam mirënjohëse që bëj diçka që e dua dhe që të tjerët e duan po aq.”
